Afgelopen weekend moest de bacalhau eraan geloven. Ik dacht zelf dat die keiharde gezouten en gedroogde vis nog wel even kon blijven liggen, maar mijn ouders maakten zich zorgen. Hun verantwoordelijkheidsgevoel kwam de hoek om kijken, zíj hadden tenslotte de bacalhau meegenomen uit Portugal, hij lag al een tijdje en bovendien was hij in stukken gesneden. Wie weet wat voor een effect dat allemaal heeft op de houdbaarheidsdatum. Als ik er dan aan denk dat matrozen van de West Indische Compagnie op reizen van Nederland naar Brazilië stokvis meenamen vanwege de lange houdbaarheid, maak ik me toch minder zorgen over een ritje in de auto van Portugal naar Nederland.
Maar goed, we haalden de vis weer tevoorschijn. Hij lag nog steeds in een plastic bak op het balkon, vanwege de sterke geur. Je neus weerhoudt je er bijna van de vis klaar te gaan maken. En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Op Wikipedia vond ik een geniale reclamecampagne van voor de Tweede Wereldoorlog, ingezet door het propagandabureau voor stokvisch met de leus: “Wij weten dat er veel menschen zijn die denken dat zij niet van stokvisch houden, omdat het zoo ruikt, maar stokvisch ruikt niet erger dan bijvoorbeeld artikelen als kool en bakvisch en van deze artikelen houdt u wel.” Na zo’n promotiepraatje loopt het water me in de mond, maar ik dwaal af.
We gingen op zoek naar een goed recept. Daar kwamen de eerder door mij genoemde Hairy Bikers om de hoek kijken. Deze motormannen gingen in de BBC serie ‘Mums Know Best’ op zoek naar recepten die van generatie op generatie overgedragen werden en nu het risico lopen verloren te gaan. Van de bacalhau maakten we op het advies van deze harige koks een soort van Fish and Chips, te vinden onder Jeni’s Recipes.
De vis heeft heerlijk een nacht in een badje liggen weken, daarna hebben we hem gekookt en moesten de graten nog verwijderd worden. Uiteindelijk werd de vis steeds meer vis zoals wij hem kennen en steeds minder hard. Lekker bakken met ui, knoflook en ei, een paar frietjes erbij serveren en je hebt een verrassend lekker maaltje. Ik ben op een verkeerd moment geboren, was ik maar een matroos bij de WIC.
