Afgelopen zaterdag vierde ik mijn verjaardag. En ik wil niemand beledigen, maar op de een of andere manier zijn het altijd de mensen die op de pabo hebben gezeten die de vreemdste cadeaus meebrengen. Zelf in elkaar geknutselde cd’s inclusief cd boekje. Een geschilderd stripverhaal om aan de muur te hangen. Ieder jaar zijn er weer nieuwe ideeën.
Dit jaar was het blijkbaar tijd voor een culinair cadeau. Ik had de deur nog niet opengemaakt of mijn vrienden hadden zichzelf al in de keuken opgesloten. Met het verzoek aan mij om maar even iets te gaan drinken in de kamer ofzo, wetende dat ik daarna een ravage aan zou kunnen treffen in de keuken. Ik had niet zoveel keus.
Tien minuten later kwamen mijn vrienden al ‘Lang zal ze leven’-zingende uit de keuken met een megataart in hun handen. Ongeveer 6 lagen met slagroom, chocoladesaus en kersen. Inclusief 26 kaarsjes. Tijdens het uitblazen van de kaarsen wenste ik uit alle macht dat de taart toch alsjeblieft niet zou vallen of instorten.
En toen kwam de uitleg. “We zijn hier de hele dag mee bezig geweest. De onderste laag is brownie, daarbovenop muffindeeg. Dan een laag van acht pannenkoeken en nog drie lagen boerencake, naturel, met chocola en met vlokken.” En dan ben ik de kauwgomballen en verschillende taartdecoraties die het geheel versierden nog vergeten.
Tijdens het aansnijden van de taart kreeg ik te horen dat ik wel voorzichtig moest doen. “Het ‘echte’ cadeau zit namelijk onderin de brownielaag.” Ik had het kunnen weten. Gelukkig was de taart heel erg lekker en was het echt niet erg om hem op te moeten eten. Al zijn we daar wel heel de avond en nog een deel van de zondag mee bezig geweest.
