Mijn Creuset braadpan en ik hadden misschien een wat moeizame start. Al maanden, nee jaren wilde ik graag zo’n prachtige pan. Uren zou ik thuis in de keuken staan, en de geweldigste stoof- en braadgerechten zouden uit de samenwerking tussen mij en mijn pan op tafel komen.

Toen ik twee jaar geleden echter voor mijn verjaardag dan eindelijk zo’n mooie pan kreeg -een bruine-, schrok ik toch een beetje. Zo groot mogelijk had ik inderdaad altijd gezegd, maar dit was toch wel erg groot hoor. En wat is zo’n pan zwaar zeg. Veel te mooi om te gebruiken ook eigenlijk. Ook de tijd voor die uitgebreide stoofschotels was moeilijk te vinden.

Inmiddels dus twee jaar verder staat de pan bijna dagelijks op het vuur. Een eenvoudige pastasaus bijvoorbeeld, laat zich ook heel goed bereiden in de Creuset. Even snel een sjalotje fruiten en dan wat spinazie erbij om te stoven? Gaat toch eigenlijk ook wel het mooist in de Creuset.

Je begrijpt, ik ben inmiddels aardig aan mijn Creuset gehecht. Gezien de kwaliteit van deze pannen misschien zelfs een liefde voor het leven? De pan heeft inmiddels ook een klein broertje gekregen. Een zwarte. Van gietijzer zonder emaille, zodat hij in de oven kan.

Ben je nog zoekende wat betreft braadpannen? Mijn advies: een langdurige relatie met een Creuset.