Laat ik wat vertellen over Frankrijk. Ik kom er graag, maar niet vaak genoeg eigenlijk. Ik heb zeker een band met Frankrijk, al is het maar dankzij mijn opleiding en werk. De basis van veel dingen die ik kook, ligt dan ook in de Franse keuken. Nootmuskaat komt natuurlijk allerminst uit Frankrijk, maar mijn twee recepten hebben allebei een ‘Frans’ verhaal.

Recepten met nootmuskaat

Wil je iedere week de lekkerste Franse recepten ontvangen? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief:

Ontvang elke week de lekkerste recepten, handige kooktips en speciale aanbiedingen.

Blanquette de veau

Het eerste van de nootmuskaat recepten, de kalfs-blanquette, is een prachtig klassiek Frans gerecht. Helaas zo klassiek dat hij eigenlijk niet meer gemaakt wordt. In mijn carrière als kok in restaurants is het er dan ook nooit van gekomen, maar nu kan ik in mijn eigen rubriek natuurlijk maken – er zijn grenzen hoor – wat ik wil. De naam alleen al, spreek het maar eens mooi en langzaam uit: ‘blanquette de veau’. Het spreekt me zo aan, ik moet dat gerecht een keer maken. Niet alle bronnen zijn het erover eens of er überhaupt nootmuskaat in moet, maar gelukkig vindt de grote Escoffi er van wel, dus heb ik een gegronde reden om het eindelijk te maken. Zo’n blanke ragout, daar hoort voor mij in ieder geval de smaak van nootmuskaat bij.

blanquette de veau nootmuskaat recepten

Langoustines met citroen en nootmuskaat

Het tweede in het rijtje met nootmuskaat recepten is hevig geïnspireerd op een van mijn bezoeken aan Frankrijk, aan Normandië om precies te zijn. Samen met mijn vrouw bezocht ik het restaurant van Olivier Roellinger. Deze man, een chef die een aantal jaren eerder zijn drie (!) michelinsterren inleverde, zijn restaurant sloot en op een lager pitje verder ging, stond en staat bekend om zijn creatieve gebruik van specerijen en smaken van over de hele wereld. Blijkbaar kroop het bloed bij meneer Roellinger waar het niet gaan kon, want zijn nieuwe restaurant was opnieuw van een hoog niveau. Hoewel ik nootmuskaat altijd vooral bij stevige en machtige vleesgerechten vond passen, liet Roellinger mij proeven dat het ook bij zoiets delicaats als langoustines uitstekend gebruikt kan worden. Zelden at ik zo’n bijzondere, lichte en smaakvolle lunch. Wat hij precies met de langoustines had uitgespookt weet ik niet; de man is een tovenaar. Maar hij heeft mij zeker geïnspireerd en ik hoop dat op mijn beurt ook bij jullie te doen. Ik denk zelfs dat ik in de zomer weer wat ‘inspiratie’ ga opdoen…

langoustines