Op weg naar huis kan ik de verleiding niet weerstaan om even bij de toko naar binnen te wippen. Ik heb deze winkel vaker gezien, maar ben er niet eerder binnen geweest. De etalage is klein en zoals bij iedere toko rommelig. Als je niet goed kijkt, vergeet je bijna dat hij er zit. Nu ik naar binnen stap zie ik dat de toko veel groter is dan ik dacht. Fijn, even lekker rondneuzen. Bijna therapeutisch kan dat werken, met je ogen dwalen lang rekken en koelvakken vol Aziatische producten waarvan je het grootste gedeelte nooit gebruikt. Tenminste, ik niet.
Ik word op mijn wenken bediend. Deze toko heeft een enorm assortiment! Dat ik dit niet eerder heb gezien. Samballimoenen, gedroogde lotusbladeren, reishi-paddenstoelen, grote zakken gedroogde paddenstoelen in alle soorten en maten (onthouden!), in de diepvries kippentenen (die dan weer niet), en een mooie verzameling kruiden, wortels, zaden, noten en chilisauzen. Ik blijf stilstaan voor de koeling met eindeneieren. In doosjes van zes, maar ook gewoon los te koop. Een eindenei, waarom ook niet? Ik ben gek op eieren, een eendenei zal ook best smaken. Wanneer ik afreken zegt de meneer achter de kassa: “Het is gezouten he”. Eh, ja. Even nieuwsgierig als onzeker ga ik op weg naar mijn keuken.

Even googelen: ‘eendenei koken’. Er zullen vast mensen zijn die regelmatig een eendeneitje tikken. Genoeg hits. Tien minuten moet ik hem koken. Lang, maar het is een groot ei. En wie weet waar het vandaan komt en wat er allemaal in huist. Laten we dat maar doen.
Na tien minuten borrelen en even koud spoelen tik ik de kop van het ei eraf. Het eiwit heeft een vreemde, korrelige structuur. En het ruikt raar, een beetje wee. Even scheppen naar de dooier en proeven maar. Oh, zó zout. Een gepekeld ei, dit is echt niet lekker. Voordat ik het ei nog bijna volledig in de schaal in de vuilnisbak gooi, raadpleeg ik Google nog een laatste keer. Waarom willen andere mensen deze eieren eten, en hoe? Het antwoord heb ik al snel gevonden. Rauwe eendeneieren worden in een zoutbad gepekeld en zijn zo weken te bewaren in de koeling. Zo uit de hand is het nogal een zware hap, maar in salades zou met name de gepekelde dooier een ware delicatesse zijn. Door het pekelen is de smaak umami er zelfs aan toegevoegd. Hmm, misschien heeft de dooier geen eerlijke kans gehad. Ik breek het eiwit rondom de dooier weg en kan het dieporanje eigeel nu beter proeven. Lang niet zo zout als het eiwit en in kleine stukjes smaakt het inderdaad best lekker. Toch ga ik liever terug voor het assortiment paddenstoelen. Ik hoorde dat in de mystery box van MasterChef deze week een eendenei zat. Misschien de uitzending maar eens terugkijken.