Samen met zeven vriendinnen heb ik afgelopen zaterdag een vrijgezellenfeest georganiseerd voor het achtste vriendinnetje. Nog maar een weekje en ze staat in haar bruidsjurk voor het altaar.
Eigenlijk staan onze ontmoetingen bijna altijd in het teken van eten. Lekker eten en wijn. We eten nu al meer dan vijf jaar elke donderdag met z’n allen: daar komt mijn handigheid in koken voor acht man (of eigenlijk: acht vrouw) vandaan. Als we niet afspreken om samen te eten, dan spreken we af om te lunchen of wat te gaan drinken in de stad. Je zou bijna vergeten dat we elkaar eigenlijk kennen van een gedeelde studie Nederlands.
Het vrijgezellenfeest was pas op zaterdag, maar dat nam niet weg dat we al dagen van tevoren allerlei lekkere hapjes hadden gemaakt. Kleine zalmrolletjes, hartige minitaartjes, gevulde dadels, geitenkaasbrood met aardappel en als klap op de vuurpijl een citroentaart waarop met glimmende roze versiering de naam van aanstaande bruid en bruidegom geschreven waren, lekker kitsch en lekker. Een flinke lunch voordat we aan een tocht door het bos begonnen.
‘s Avonds hadden we gereserveerd bij ‘goed.proeven’ in Arnhem. Een ruim restaurant vlakbij station Velperpoort (een langskomende goederentrein deed je stoel trillen, een gewone trein zorgde voor een rustgevende tinteling). We kozen ervoor ons de hele avond te laten verrassen door internationale voorgerechten, die je met elkaar kon delen en van elkaar kon proeven. En ik was blij verrast.
Alles was klaargemaakt zoals het klaargemaakt moet worden, met oog voor detail. Afgezien van de bij ons weinig populaire gefrituurde inktvisringetjes, verculinairiseerd -ja, dat woord is hier nu eenmaal toepasselijk, ook al bestaat het niet- met behulp van knoflook-caramelsaus, werden alle gerechten enthousiast ontvangen. Mediterrane spinaziedip, zalmsashimi, Italiaanse risottoballetjes, crabcakes: de schaaltjes werden leeg geschraapt.
De bediening was aardig en enthousiast en ze zouden ‘wel iets regelen’ voor de aanstaande bruid bij het dessert. Ik hoopte op een leuk stukje vuurwerk op het toetje, maar het grote restaurant zat stampvol en ik hield er rekening mee dat deze verrassing vergeten zou gaan worden.
Opeens ging in het hele restaurant het licht uit, de muziek ging een paar streepjes harder en Cyndi Lauper knalde uit de speakers: ‘Girls just wanna have fun’. De lichten in het restaurant begonnen te knipperen, en daar kwam de halve bediening met ons dessert: inclusief vuurwerk. Er werd met de muziek meegeklapt zodra iedereen doorhad dat niet de elektriciteit het begeven had. Zelfs ik werd er een beetje verlegen van. Wouw.
Het bijzondere gevoel werd een klein beetje minder toen ook de jongen in het gevangenispak, drie tafels verder, dezelfde behandeling kreeg. Alleen de muziek was vervangen door ‘I’m Too Sexy’ door Right Said Fred. Die boef ging vast ook trouwen.