Verborgen izakaya’s in Tokio: zo eet je als een echte local

Tokio is een fantastische stad, en wat mij betreft dan ook het ideale startpunt voor mijn reis door Japan, samen met Christel van Dimsum Reizen. Zij kent Japan als geen ander, en weet dan ook precies waar je moet zijn, weg van de massa.

De eerste dagen in Tokio ga ik alleen op pad, maar Christel heeft geregeld dat Mari – een local die de stad op haar duimpje kent – mij meeneemt langs de verborgen izakaya’s in Tokio.

Wist je overigens dat je dit deel van mijn reis als losse bouwsteen kunt boeken bij Dimsum Reizen? Bekijk snel deze bouwsteen en ontdek zelf de beste izakaya’s in Tokio.

Een izakaya laat zich lastig in één woord vertalen. De vergelijking met een café of kroeg wordt vaak gemaakt, maar dat dekt de lading niet. Een izakaya is zowel een lokaal restaurant, een ontmoetingsplek en tegelijkertijd onderdeel van het dagelijks leven in Japan. Het is de plek waar je na het werk neerploft, de dag afsluit met collega’s en waar vrienden elkaar treffen en waar goed eten en drinken altijd hand in hand gaan.

Het woord izakaya komt van i (zitten) en sakaya (sakewinkel). De allereerste izakaya’s waren dan ook sakewinkels waar je kon blijven zitten om te drinken. Langzaam kwamen daar kleine gerechten bij, en veranderden de winkels in een soort barretjes, tot ze uitgroeiden tot volwaardige eetplekken.

Tegenwoordig zijn er ontelbaar veel izakaya’s in Tokio te vinden, maar ook in steden zoals Osaka en Kyoto. Je hebt een aantal drukke wijken met voornamelijk toeristische izakaya’s, waar lange rijen voor de deur staan en de prijzen relatief hoog zijn. Dit betekent overigens niet dat het eten slecht is, maar ik wilde in Tokio vooral naar izakaya’s waar alleen maar locals komen.

Denk aan onontdekte plekken die je niet op social media ziet, waar de menukaarten alleen in het Japans beschikbaar zijn en waar locals tot diep in de nacht genieten van het beste eten en drinken. Bij de meeste izakaya’s worden kleine gerechten geserveerd, bedoeld om te delen. Niets ingewikkelds, maar wel met veel aandacht, techniek en liefde gemaakt.

Het tempo ligt meestal vrij hoog. Bestellen gaat snel en het eten verschijnt haast direct op tafel of aan de bar. Glazen worden bijgevuld nog voordat je erom vraagt en de menukaart is afhankelijk van dagverse, lokale producten.

Drinken is minstens zo belangrijk als al het eten. Allereerst sake natuurlijk, maar net zo goed Japans bier, shochu – een sterke Japanse drank – of de mateloos populaire whisky highballs. Dit is whisky gemengd met spa rood of een andere frisdrank.

Naast het fantastische eten en drinken is de sfeer kenmerkend voor izakaya’s. Verwacht buiten de populaire wijken zoals Shinjuku en Shibuya weinig Engels, maar daarentegen ontzettend veel gastvrijheid. Je zit vaak dicht op elkaar aan een lange bar, of aan lage tafeltjes met kleine krukjes.

Zodra je een izakaya binnenstapt word je vriendelijk begroet met irasshaimase, wat zoveel als ‘welkom’ in het Japans betekent. Elke izakaya heeft een eigen specialiteit. Zo haal je bij de ene izakaya de meest verse sushi, serveert de buurman de beste yakitori en haal je op de hoek van hetzelfde steegje geweldige sake. Kortom, als je Tokio al etend wil ontdekken kun je dat het beste aan de hand van lokale izakaya’s doen.

Tokio bruist. Ondanks de drukte van de stad lijkt alles strak georganiseerd. Van de nette wachtrijen bij de metro tot aan de vogelgeluiden van stoplichten bij het oversteken van de drukke kruispunten. Overal in de stad ruikt het naar eten, maar er hangt ook een soort zoetige, bloemachtige geur die typisch is voor een van de grootste steden ter wereld.

In de stad lijkt niets toeval te zijn, vrijwel alles gebeurt met aandacht. Zo klinkt er op haast elk openbaar toilet muziek voor de privacy, kom je Nijntje op elke straathoek tegen en stalt bijna elk restaurant minutieus nagemaakte nep-gerechten voor het raam.

Ondanks dat de stad je in eerste instantie kan overweldigen, is het een stad met logica. Metrolijnen hebben een eigen kleur, stations hebben naast een naam ook een nummer. Daarnaast kom je steeds meer Engels tegen in de Japanse hoofdstad, zeker in het openbaar vervoer en in de populaire wijken. Desalniettemin ontdek je het meeste van de stad met een lokale gids, tijdens een uitgebreide tour – het liefst een foodtour natuurlijk.

Na een dag ronddwalen door Tokio heeft Christel van Dimsum Reizen een foodtour met Mari Tan voor mij geregeld. Mari is local, expert in Japans eten en iemand die precies weet waar je niet moet zijn – en dus ook waar je juist wel moet zijn. Geen plekken met TikTokrijen, geen restaurants waar je voornamelijk Engelstalige menu’s ziet en geen tourist traps.

We gaan naar izakaya’s die fungeren als een soort buurtcafé, waar locals samenkomen met collega’s, vrienden of familie. Waar niets dan de beste lokale gerechten op de kaart staan, en waar je heerlijke sake drinkt.

In Tokio vind je overal wel izakaya’s, maar de meeste (en beste) vind je in wijken die historisch gezien belangrijk waren voor handel. Bijvoorbeeld langs rivieren en in buurten waar vissers, kooplieden en arbeiders samenkwamen. En precies daar neemt Mari me mee naartoe, in dit geval de wijk Monzen-Nakacho.

De wijk Monzen-Nakacho in Tokio voelt al direct anders dan Shibuya, Harajuku, Shinjuku of Ginza. De wijk is een stuk rustiger, mede doordat er vrijwel geen toerist te bekennen is op straat. Ik heb met Mari afgesproken op de hoek van een metrostation. In Japan hebben de meeste metrostations meerdere in- en uitgangen, die handig zijn gemarkeerd door een letter of cijfer (of een combinatie daarvan), die je ook op Google Maps kunt zien.

Terwijl ik wacht op Mari kijk ik naar de glimmende wolkenkrabbers om mij heen, die afgewisseld worden door smalle straatjes, kleine tempels en sfeervolle eettentjes. Het is een wijk waar oud en nieuw samenkomt, van traditionele winkeltjes tot aan hoge gebouwen met schreeuwende neonverlichting.

Misschien is het juist de combinatie van authentiek en modern, samen met de gastvrije sfeer die hier hangt, waardoor de wijk als een fijne en veilige plek aanvoelt. Precies op dat moment hoor ik mijn naam, en verschijnt Mari bovenaan de trap van het metrostation. Met een grote glimlach stapt ze op mij af, om vervolgens op pad te gaan in Monzen-Nakacho.

De eerste stop is een standing sakebar, een populair concept in Japan. Het idee is simpel, je kiest een fles sake uit de koelkast of van de houten schappen, zij schenken in, jij drinkt staand. Uiteraard met snacks. Ik ga voor een junmai sake.

Naast een glas sake komt er ook een wit bordje met gedroogde vin van pijlstaartrog op tafel. De gedroogde vinnen liggen in stukjes op het bord en zijn gemarineerd in sojasaus en suiker. De smaak is ziltig en intens, de textuur is chewy. Fascinerend lekker, daarnaast past de snack perfect bij de sake, die boordevol umami zit.

De volgende plek waar ik met Mari naartoe ga is zo populair dat we een uur moeten wachten. Zie het als de Japanse vorm van een TikTokrij, maar dan met alleen maar locals die hier na het werk willen eten. Reserveren is bij deze izakaya niet mogelijk, dus je moet er op tijd bij zijn.

Gelukkig zijn we op tijd bij Uosan Sakaba en staan we redelijk vooraan in de rij. Iedereen heeft iets bij zich om de tijd mee te doden. Een boekje, een iPad, een telefoon. Niemand moppert of klaagt, wachten hoort er soms gewoon even bij. De izakaya bestaat al meer dan zestig jaar, en is al die tijd al ontzettend populair.

Na iets minder dan een uur gewacht te hebben gaat Uosan Sakaba open. Mari en ik gaan naar binnen, via een smalle trap lopen we naar de eerste verdieping. Daar komen we terecht in een ruimte met een lange en lage bar, die in hoekjes door de ruimte loopt. Aan de bar staan kleine krukjes, waar iedereen een voor een plaatsneemt.

Je zit relatief dicht op elkaar, waardoor je gemakkelijk contact maakt met je buren. Er is geen toerist te bekennen, dus Mari krijgt regelmatig de vraag met wie ze op pad is. Zodra Mari vertelt dat ik uit Nederland kom wordt er vriendelijk naar mij geknikt, en doen de meeste gasten hun best om in het Engels wat vragen te stellen. Het is een sfeervolle plek, en mede door alle vriendelijke buren voel ik mij direct op mijn gemak.

Niet veel later staat er een grote fles Japans bier op tafel en bestelt Mari verschillende gerechten. Er is geen vaste menukaart, aan de muren hangen handgeschreven bordjes met de gerechten die vandaag verkrijgbaar zijn. Alles is namelijk afhankelijk van het seizoen en de visvangst, waardoor het menu elke dag anders is.

Als eerste worden er nigiri’s met tonijnbuik geserveerd. Ik proef, sluit mijn ogen en besef dat ik nog nooit zulke goede nigiri heb gegeten. De vis is kakelvers en de vettige tonijnbuik smelt weg op mijn tong. De smaak van de rijst is perfect, met wat ziltigs, een beetje zoet en wat zuur. Sojasaus en wasabi voegen zout en pit toe, waardoor deze ene hap alle smaken bevat, perfect in harmonie met elkaar.

Daarna verschijnt er een soort tartaar van Japanse makreelgeep – ook wel bekend als pacific saury – met shiso voor mijn neus. Deze vis is niet vaak in het seizoen, maar ik heb geluk. De rauwe vis smaakt geweldig, als een soort combinatie van haring en makreel,

Vervolgens verschijnt er nog akauo op de bar, een Japanse rode vis die gestoofd is in een zoete sojasaus. Ik weet dat Mari nog veel meer plekken in de planning heeft voor vanavond, maar het liefst zou ik nooit meer weggaan bij Uosan Sakaba.

De volgende plek waar we aanschuiven aan een kleine tafel is Kushikatsu Tanaka, in een steegje iets verderop. Hier serveren ze voornamelijk gefrituurde spiesjes, die – net als de naam van deze izakaya – kushikatsu heten. Dit is een populair Japans gerecht, bestaande uit vlees, vis of groenten die op een stokje worden geregen en door een beslag gaan.

Vervolgens worden de spiesjes gefrituurd tot ze goudbruin en knapperig zijn, zie het als een soort schnitzels op een stokje. Steevast krijg je een bordje kool geserveerd. Niet alleen als bijgerecht, maar omdat je maar één keer mag dippen in de bijbehorende saus. Wil je meer? Dan kun je de kool gebruiken om extra saus op te scheppen.

Er verschijnt een plateau met knapperige spiesjes op tafel. Garnaal, rundvlees, varkensvlees, kwarteleitjes, groene asperges, lotuswortel, ui en ingelegde gember – haast alles kun je gebruiken om kushikatsu te maken. Vooral de lotuswortel en de gember smaken fantastisch, al draait het bij deze snack ook vooral om de textuur. Iets wat minstens zo belangrijk is als smaak in Japan.

Bij kushikatsu hoort een bijpassend drankje, volgens Mari is een whisky highball het lekkerst bij al dat gefrituurde eten. Ik maak voor het eerst kennis met dit drankje dat ongelooflijk populair is in Japan, en ik snap direct waarom het zoveel wordt gedronken. Het smaakt fris en licht, terwijl je alsnog de rokerige smaak van whisky proeft.

Terwijl we naar de volgende izakaya in Tokio lopen vraagt Mari of ik nog trek heb. Volmondig antwoord ik dat er nog genoeg ruimte is. Alleen al omdat ik in een soort droom ben beland, en voorlopig nog niet wakker wil worden. Al jaren droom ik van een reis naar Japan, en nu ik daadwerkelijk door de straten van Tokio loop geniet ik meer dan ooit.

We nemen plaats bij een yakitoribar, om de hoek van het steegje waar we net waren. Ik kijk uit op een kleine Japanse grill, waar gloeiende kolen knisperend tegen elkaar liggen. Yakitori zijn spiesjes met gegrild kippenvlees, bereid boven houtskoolvuur en vaak geglazuurd met een saus van sojasaus, mirin en suiker, wat zorgt voor een glanzend laagje en een diepe smaak.

Vaak staan er ook andere soorten vlees op het menu, maar de meeste yakitori wordt met kip gemaakt. Waarbij overigens bijna alles van de kip wordt gebruikt, zo ook de ingewanden en huid. Mari kiest een aantal verschillende soorten uit, vervolgens worden ze voor mijn neus gegrild.

Elk spiesje is anders, met een eigen textuur en smaak. Wederom lijkt het verrassend simpel, terwijl de smaken complex en diep zijn. De yakitori worden met saus geserveerd, of enkel met wat zout. Daarbij drinken we een glas sake. Het glas staat op een schoteltje en wordt overvol geschonken – een gebaar van gastvrijheid en gulheid – waardoor je eerst wat van het schoteltje moet sippen.

Tokio barst van de standing bars, de wijk Monzen-Nakacho is daar geen uitzondering op. We begonnen bij een standing bar, en stappen ook nu weer een standing bar binnen, iets verderop in de wijk. Ditmaal is het een sushibar. Zodra we aan de bar staan krijgen we meteen een glas sake. Mari inspecteert de kaart en bestelt nigiri met tonijn en makreel.

Mari weet de ideale plekken te kiezen, want ook hier smelt de vis weg op je tong. De sushirijst is lauwwarm en perfect op smaak. Er volgen nog malse inktvisjes, ook wel jindoika genoemd, in een zoute en zure saus. Mari vertelt dat ze twijfelde over dit gerechtje, het is typisch Japans en veel toeristen vinden de textuur maar gek. Maar ik vind het heerlijk, en lepel het bakje dan ook zo leeg met mijn stokjes.

De avond eindigt met Japanse barbecue, beter bekend als yakiniku. Het is een traditie waarbij je met z’n allen aan een tafel zit, met in het midden een kleine barbecue op houtskool of gas. Je grilt zelf groenten en vlees op de barbecue. Met ijsblokjes regel je de temperatuur, de barbecue wordt namelijk al snel heet.

Mari bestelt verschillende soorten vlees, stuk voor stuk heerlijk gemarineerd. Het koude bier dat op tafel staat past perfect bij het eten. Ik kijk om mij heen en besef dat dit veel meer is dan alleen eten. Het is een sociale aangelegenheid met vrienden of familie, waarbij je onder het genot van eten en drinken doorgaat tot in de late uurtjes.

Als je echt wil begrijpen hoe Tokio eet en drinkt, raad ik je aan om de bekende wijken uit te gaan. Naar plekken als Monzen-Nakacho bijvoorbeeld. Naar izakaya’s zonder Engelstalige menu’s, zonder speciale neonverlichte hoekjes voor selfies en zonder schreeuwerige toeristen. Maar mét Mari, want zij zorgt ervoor dat je Tokio beleeft als een local. En dat bevalt – en smaakt – ontzettend goed.

Met ontembaar enthousiasme organiseert Dimsum Reizen uitstekend verzorgde reizen, zowel individueel als in groepsverband. De reizen zijn geheel op maat samengesteld door de zeer ervaren reisspecialisten, in nauwe samenwerking met lokale partners en op smaak gebracht met bijzondere en unieke activiteiten.

Heb je altijd al een reis naar Japan willen maken? Of ben je er al weleens geweest, maar benieuwd naar verborgen parels en unieke activiteiten – zoals de geheime izakaya’s in Tokio?

Ga dan mee op reis! Boek deze unieke culinaire reis naar Japan, waar Dimsum Reizen je meeneemt langs de culinaire hoogtepunten van het land, net zoals Bas heeft gedaan. Van bruisende steden zoals Tokio, Osaka en Kyoto tot aan bijzondere regio’s waar je nauwelijks toeristen tegenkomt.

Wat dacht je bijvoorbeeld van de theeregio Suruga, waar onder andere matcha vandaan komt? Of Kochi, waar je verse bonito proeft en zelf yuzu plukt? En vergeet Azumino niet, waar tussen de Japanse Alpen wasabi groeit. Ontdek al etend Japan en maak dezelfde reis als Bas.