Op pad in Zuid-Korea: van kimchi tot krokante kip

De Koreaanse keuken staat misschien wel het meest bekend om gefermenteerd eten. Kimchi en gochujang zijn tegenwoordig in bijna elke Nederlandse supermarkt verkrijgbaar, maar zelfs producten als doenjang (sojabonenpasta) en ssamjang (dipsaus) staan in het schap bij de grotere supermarkten. Maar de Koreaanse keuken is veel meer dan dat, van ontelbaar veel bijgerechten tot stoofpotjes, bibimbap en bulgogi.

Mijn culinaire reis door Zuid-Korea met Dimsum Reizen start in Seoul. Van barbecue en krokante kip tot tteokbokki en kimbap, dit is dé stad om kennis te maken met de Koreaanse keuken. Ik ga op zoek naar de beste restaurants, het lekkerste streetfood en het geheim achter goede kimchi. Vervolgens reis ik met de trein naar Busan, de grootste havenstad van Zuid-Korea, om te proeven van lokale visgerechten.

Goed eten is nooit ver weg in Zuid-Korea. Alleen al de hoofdstad Seoul telt tienduizenden restaurants, verspreid over de vele wijken. Tussen brede straten, drukke stations en moderne wolkenkrabbers vind je rustige steegjes, traditionele buurten en lokale markten. In Seoul start mijn zoektocht naar eten in de wijk Ikseon-dong Hanok Village, een sfeervolle wijk met smalle straatjes en traditionele Koreaanse huizen.

Achter de houten gevels zitten restaurants, koffiebars en winkels verstopt. Ik heb trek en neem plaats bij een restaurant in een hanok, een typisch Koreaans huis. Op de menukaart staan gerechten met invloeden van buitenaf, zoals bibimbap met avocado en viskuit, pasta met sesam en lokaal rundvlees van de grill. Het is een populair restaurant, voor de deur staat een lange rij Koreanen te wachten op een plekje.

Hier proef ik mijn eerste bibimbap in Zuid-Korea, al is het een moderne variant op de klassieker. Toch smaakt het heerlijk,
alleen al door de verse groenten, pittige saus en warme rijst. Ik proef ook voor het eerst makgeolli, een licht troebele Koreaanse rijstwijn, met een zachte en romige smaak.

De volgende ochtend ga ik met de metro naar de wijk Anguk. Dit levendige deel van de stad zit vol koffietentjes en winkels. Vanuit de wijk wandel ik richting een van de paleizen en vervolgens naar Doore Korean Dining voor de lunch. Hier worden authentieke Koreaanse gerechten geserveerd.

Ik neem plaats, niet veel later verschijnt een kom doenjang-jjigae op tafel: een krachtige stoofpot met gefermenteerde sojabonenpasta en rundvlees. De soep is hartig, diep van smaak en zit vol umami. Elke hap smaakt naar meer, waardoor ik even later ook bibimbap probeer. Nu staat de échte Koreaanse bibimbap voor mijn neus. De kom is gevuld met warme witte rijst, afgetopt met verschillende ingrediënten zoals vlees, ingelegde groenten en ei. Ik meng alles door elkaar en neem een hap. Het gerecht smaakt hartig, scherp, zoutig en lichtzoet, waarbij alles perfect in balans is.

Via Bukchon, een heuvelachtige wijk met traditionele hanokhuizen en uitzicht over Seoul, wandel ik richting Gwangjang Market, een van de beroemdste markten van de stad. Zeker sinds deze markt te zien was in de Netflixserie Street Food.

Aan lange tafels zitten bezoekers schouder aan schouder op krukjes, tussen de geuren van Koreaans streetfood. Er zijn ontelbaar veel foodstalletjes, het liefst wil ik alles proberen. Maar omdat ik nog vol zit van de lunch bestel ik alleen wat kimbap, rijstrolletjes met groenten die op het eerste gezicht wat op sushi lijken.

Seoul weet continu te verrassen, niet alleen vanwege het heerlijke eten, maar ook door de geordende chaos en indrukwekkende wijken. Het is een stad waar je eigenlijk wilt verdwalen, waarbij je na elke straathoek weer een nieuwe wereld binnenstapt.

’s Avonds besluit ik een willekeurige Koreaanse bar binnen te stappen, in de buurt van mijn hotel. De bar zit vol met locals, al trekken vooral de tafels met eten en drinken mijn aandacht. Al snel leer ik dat dit een typische bar is voor anju. Dit is de Koreaanse term voor eten dat je bestelt bij alcoholische drankjes, bij voorkeur bij somaek, ook wel soju bombs genoemd. Dit is bier met een shotje soju, een Koreaanse drank die iets wegheeft van wodka.

Voor ik het weet staat de tafel vol met eten, van Korean fried chicken met heel veel knoflook tot tteokbokki (cilindervormige rijstcakes) in een pittige saus van gochujang en kimchi, met zachte tofu en Koreaanse omelet. Ik weet niet of het de alcohol is of de geniale Koreaanse smaken, maar alles smaakt fantastisch. Het liefst wil ik de menukaart uitspelen.

Terwijl ik nog aan het bijkomen ben van mijn avond vol anju en somaek, word ik de volgende ochtend opgepikt door Jitse. Hij kent Seoul op zijn duimpje, mede doordat hij er al jaren woont. Hij ontmoette zijn Koreaanse vrouw in Nederland.

Ze kozen ervoor om in Seoul te gaan wonen, waarna Jitse al wandelend de stad leerde kennen, terwijl hij Koreaans leerde. Een taal die hij overigens nu vloeiend spreekt. Jitse laat mij delen van Seoul zien waar je als toerist niet zo snel komt. Weg van de massa en tussen de locals.

Als eerste gaan we naar Gyeongdong Market, een van de grootste traditionele markten van de stad. Bij de ontelbaar veel kramen liggen perillabladeren, gedroogde pepers, rijstcakes en grote potten ssamjang, een hartige saus van onder andere gochujang en gefermenteerde sojabonenpasta. Het is druk op de markt, zeker in de smalle gangetjes tussen de kraampjes door. Geregeld word ik dan ook opzij geduwd, voornamelijk door oudere Koreaanse dames, die hun dagelijkse boodschappen doen.

Na veel kramen te zijn gepasseerd met verse groenten, fruit, kimchi en gochujang, komen we uit bij een kraam waar beondegi worden verkocht. Dit zijn de gekookte poppen van een zijderups. De geur is behoorlijk uitgesproken en het is waarschijnlijk een van de spannendere snacks op de markt.

Jitse bestelt in het Koreaans een portie, die ik vervolgens krijg aangereikt in een kartonnen bekertje met wat prikkers. Zonder te twijfelen proef ik er eentje, mijn mond vult zich met een aardse smaak. Het is even wennen, alsof je voor het eerst olijven eet bijvoorbeeld, maar al snel raak ik eraan gewend. Sterker nog, ik vind de beondegi best lekker. Naast een aardse smaak, proef ik ook wat nootachtigs. De binnenkant is zacht en sappig, terwijl het stevige velletje voor wat knapperigheid zorgt.

Na deze ietwat vreemde snack lopen we verder. Een man begroet ons, hij is gochugaru aan het maken van gedroogde pepers, waarmee zijn kraam volhangt. Hij verkoopt ook sesam en perillaolie, veelgebruikte ingrediënten in de Koreaanse keuken. Overal zie en ruik ik eten. En dat bevalt goed. Jitse legt uit dat deze markt voor Koreanen een normale markt is, veelal voor dagelijkse boodschappen.

Een paar kramen verderop wordt eomuk gemaakt, dit zijn viskoekjes van witvis en zetmeel, op smaak gebracht met kruiden of viseitjes. De gestoomde viskoekjes staan uitgestald bij de kraam, op lange stokjes in grote potten. Je kunt ze gewoon pakken, vervolgens reken je de stokjes af voor je weer een kraampje verdergaat, een beetje zoals bij Spaanse pinchos.

De eigenaar ziet ons staan en roept ons naar binnen, naar de keuken waar hij de eomuk maakt. We nemen plaats aan een tafeltje, Jitse vertelt dat de eigenaar graag wil laten zien hoe hij de viskoekjes bereidt. Terwijl ik de gestoomde variant proef, kijk ik toe hoe de eigenaar een flinke lading beslag maakt. Hij maalt de verse witvis fijn tot een gladde pasta en mengt dit vervolgens met zetmeel, bloem, eiwit en smaakmakers.

Met een mal wordt de pasta verdeeld in een soort repen, die vervolgens kort worden gegaard in kokend water. Hij snijdt ze vervolgens in dunne laagjes, die hij behendig op houten stokjes prikt.

Met de zachte smaak van eomuk nog in mijn mond, lopen we verder over de markt. De Gyeongdong Market lijkt te bestaan uit allemaal verschillende markten, die elk een eigen specialiteit hebben. Van gedroogde vis tot kip en steegjes vol theehuizen en koffietentjes.

’s Avonds neemt Jitse mij mee naar een restaurant aan de rand van het centrum van Seoul. We gaan barbecueën, maar dan wel op z’n Koreaans. Voor we van start gaan krijg ik een grote plastic zak om mijn rugzak in te doen, zodat deze niet naar barbecue gaat ruiken. Ook krijg ik een slabbetje voor, gezien mijn motoriek tijdens het eten is dat absoluut geen overbodige luxe.

Er verschijnen borden met vlees en groenten op tafel, alles wordt gegaard op een ingebouwde grill aan tafel. Rond de grill staan kommetjes met saus, verschillende soorten kimchi en andere bijgerechten. Jitse bestelt nog een stoofpot met zijden tofu en een malse rundertartaar met eidooier en Koreaanse peer. Die peer is sappig, fris en lichtzoet, waardoor het verrassend goed bij het rauwe vlees past.

Jitse vertelt over zijn schoonmoeder, ze woont bij hem om de hoek. Ze maakt regelmatig zelf kimchi, waarbij een groot deel van de familie komt helpen. Iets wat heel normaal is in Zuid-Korea, want eten is veel meer dan alleen maar het vullen van je maag. Steevast vraagt ze dan ook als eerste aan Jitse of hij heeft gegeten als ze elkaar zien. De vragen die volgen gaan over wat, waar, hoe en met wie Jitse voor het laatst heeft gegeten. Als ze de antwoorden enigszins niet vertrouwt, duikt ze direct de keuken in om iets klaar te maken.

Er bestaan overigens honderden soorten kimchi. Niet alleen kool wordt gefermenteerd, maar ook radijs, komkommer en zelfs verschillende soorten fruit. Traditioneel werden aardewerken potten deels onder de grond begraven, waar de temperatuur stabiel genoeg bleef voor het fermentatieproces.

Tegenwoordig maakt haast iedereen zelf kimchi. Sterker nog, de meeste Koreanen hebben zelfs een aparte kimchi-koelkast in huis. Niet vanwege de hoeveelheden, maar omdat anders alle andere etenswaren naar kimchi gaan ruiken. In winkels worden zelfs speciale kleine uitvoeringen verkocht voor huishoudens met weinig ruimte.

De volgende dag reis ik met de trein naar Busan, een rit van iets meer dan twee uur. Ook als je niet met de trein reist, is het station in Seoul een paradijs voor foodies. Overal zitten restaurants en eettentjes. Van bekende ketens tot kleine stalletjes waar verse kimbap wordt gemaakt.

Ik stap de trein in met een kop verse koffie – die overigens erg goed is in Zuid-Korea – en salt bread, een zacht broodje gemaakt met boter en zeezout. Deze broodjes zijn populair in Zuid-Korea, en ik snap wel waarom. Het is een soort combinatie tussen een croissant en brioche, waarbij het zout een smaakvolle tegenhanger is voor het zoete.

Busan strekt zich uit langs de kust en tussen de bergen. Vanaf het station reis ik nog een stukje met de metro, voor ik het weet loop ik langs de boulevard van Gwangalli Beach en door de achterliggende steegjes. Verstopt achter het strand ligt Moolbora, een lokaal restaurant dat zich vooral richt op verse vis en zeevruchten. Met vers bedoel ik écht vers, verser dan je je kunt voorstellen.

En dat is precies waarom ik aanschuif bij dit restaurant. Zodra ik zit bestel ik sannakji, een bekend Koreaans gerecht. Jonge octopus wordt in kleine stukjes geserveerd met sesamolie en een pittige dipsaus. De tentakels kronkelen en bewegen nog op het bord door actieve zenuwcellen, waardoor het lijkt alsof de octopus nog leeft.

Goed kauwen is dan ook noodzakelijk, anders blijven de tentakels plakken in je mond of keel. Sterker nog, op de kaart staat dat je dit gerecht alleen nuchter mag bestellen, om te voorkomen dat je niet goed kauwt. Zodra het bord met kronkelende tentakels voor mijn neus verschijnt moet ik even slikken.

Voorzichtig neem ik een eerste hap. Het voelt wat gek, maar tegelijkertijd heb ik nog nooit zulke lekkere, ziltige, stevige en verse octopus gegeten. In combinatie met de sesamolie en pittige dipsaus is dit een smaak én ervaring die ik niet snel vergeet.

Mijn laatste stop in Busan is de Jagalchi Market, de bekendste vismarkt van de stad. Door de ligging van Busan, waar verschillende zeestromen samenkomen, is het aanbod verse vis erg groot. Beneden en rondom de markt staan bakken en aquaria vol vis en schelpdieren, boven zitten restaurants. Je kiest beneden uit wat je wilt eten en geeft aan hoe het moet worden bereid, vervolgens loop je naar boven, waar je verse vangst even later op tafel verschijnt.

Terwijl ik over de markt wandel valt mijn oog op gaebul, een zeedier dat door de opvallende vorm ook wel penisvis wordt genoemd. Gaebul kan alleen kakelvers en rauw worden gegeten. Ik bestel een portie. Het enigszins vreemde zeedier wordt in stukjes gesneden en geserveerd met sojasaus, niets van de originele vorm is nog herkenbaar. De structuur is stevig en knapperig, de smaak ziltig en lichtzoet. De markt ligt vol met vis en schelpdieren die ik nog nooit heb gezien, ik kom zeker terug om meer te proeven.

Sterker nog, je kunt met mij mee op reis door Zuid-Korea, waarbij ik je meeneem langs mijn favoriete plekken – waaronder de Jagalchi Market in Busan. Ik laat je maar al te graag zien waarom de keuken van Zuid-Korea zo bijzonder is, waarbij alles start met de vraag of je al gegeten hebt.

Wil je Zuid-Korea zelf ervaren? Ga dan mee op reis van 14 tot en met 20 maart 2027. Ik neem je mee langs mijn favoriete plekken in Seoul, Busan en Jeonju. Samen met Dimsum Reizen organiseren we deze unieke groepsreis, vol bekende én onbekende hoogtepunten. Weg van de massa en tussen de locals.

Wandel over kleurrijke markten, leer traditionele gerechten bereiden tijdens workshops en schuif aan bij de beste authentieke restaurants en cafés. Ik begeleid de hele reis en laat je graag de bijzondere smaken van Zuid-Korea proeven.

Tot en met 18 oktober 2026 ontvang je een vroegboekkorting van € 100,- per persoon.

Met ontembaar enthousiasme organiseert Dimsum Reizen uitstekend verzorgde reizen, zowel individueel als in groepsverband. De reizen zijn geheel op maat samengesteld door de zeer ervaren reisspecialisten, in nauwe samenwerking met lokale partners en op smaak gebracht met bijzondere en unieke activiteiten.